Naučna istraživanja

Dan nezavisnosti BiH

1. mart se obilježava kao Dan nezavisnosti BiH još od 1992. godine. Naime, 29. februara i 1. marta 1992. godine, u BiH, uspješno je obavljen, svjetski verificiran i priznat referendum o samostalnosti i zahtjevu za internacionalno priznanje Republike BiH, a odmah zatim je uslijedilo potpuno svjetsko priznanje Republike, okrunjeno 22. maja 1992., njenim prijemom kao 177. države-članice Ujedinjenih nacija. Prema statističkim podacima, na referendum je izašlo oko 64,31%građana s pravom glasa, a za nezavisnost BiH glasalo je njih oko 99,44%. Mnogi bosanskohercegovački Srbi su, prema instrukcijama njihovog političkog vrha, bojkotovali referendum, misleći da će tako onemogućiti ispravnost i legalnost istog.


Zemlje članice Evropske zajednice su 6. aprila 1992. godine, a dan kasnije i SAD i Kanada priznale BiH kao nezavisnu i suverenu državu. Republika BiH 22. maja 1992. godine postala članica Organizacije ujedinjenih naroda. 

Istovremeno sa tim uzvišenim, zakonitim i pravednim aktima RBiH i Internacionalne zajednice, na proljeće 1992. je protiv te države-članice UN, pokrenuta nemoralna, protuzakonita, jezivo zločinačka vojna agresija susjednih država, SR Jugoslavije (Srbije i Crne gore) i Republike Hrvatske koja je trajala četiri godine (1992-1995), a u raznim oblicima, izuzev vojnim, traje do danas. 

Uspješnim otporom građana RBiH agresiji i zalaganjem Vlade RBiH za multietničku i demokratsku državu ravnopravnih naroda, BiH je očuvala svoj državnopravni, politički i historijski kontinuitet i subjektivitet. 
 
1. mart je prelomni historijski trenutak savremene BiH jer potvrđuje bosanskohercegovačko državno, pravno, političko i društveno trajanje i uzdizanje. Ovo je historijska činjenica koja je naučno i društveno verificirana. Činom nezavisnosti BiH se u formi nezavisne države politički reuspostavila. Tog dana je više od 64 posto građana BiH potvrdno odgovorilo na referendumsko pitanje “Da li ste za suverenu i nezavisnu BiH, državu ravnopravnih građana, naroda?” Referendum za nezavisnost BiH održan je na preporuku Arbitražne komisije međunarodne konferencije o Jugoslaviji u završnoj fazi disolucije bivše Jugoslavije. Zato se demokratska narav čina stjecanja nezavisnosti kao i karakter cjelokupne procedure –demokratski referendum - ni na koji način ne može delegitimirati.

Referendumom za suverenost i nezavisnost BiH su potvrđeni njena državnost, samostalnost i nezavisnost kao većinsko političko opredjeljenje građana BiH. Referendumskim izglasavanjem BiH je prvi put poslije 1463. godine povratila i ostvarila svoj puni državni kapacitet. Činom referenduma i prijema u Ujedinjene Nacije ona je konačno postala država u punom obimu značenja tog pojma.

Taj historijski datum i naučno verificiranu činjenicu, vlasti manjeg entiteta još ne prihvataju. Ali značaj ovog historijskog datuma i verificirane činjenice daleko prevazilazi dnevnu antibosanskohercegovačku politiku. Historijska i verficirana činjenica je da je BiH tim danom postala članica međunarodne zajednice. To je nepobitna stvarnost s kojom antibosanskohercegovačka politika mora računati, jer se ta pravna stvarnost ne može dovesti u pitanje.

1. mart je i krucijalni dan za BiH jer su referendumom stvoreni preduvjeti za međunarodno priznanje državnog suvereniteta i političke nezavisnosti, suvereniteta, teritorijalnog integriteta i državno, pravno, političkog kontinuiteta koji omogučuju egzistenciju največih bosanskohercegovačkih vrednota Ideje Bosne i Bosanskog duha. I baš na te vrednote, koje su stotinama godina utemeljivale BiH, koje su stotinama godina hranjene iz bosanskohercegovačke historije, tradicije, kulture, odmah poslije međunarodnog priznanja, izvršena je agresije i genocid. Strategija agresivno genocidnog zla udarila je na simbol bosanskohercegovačkog trajanja i uzdizanja, na bosanskohercegovačke čuvare. To se ne smije i neće zaboraviti. To se mora i hoće pamtiti u ime života bosanskohercegovačkih vrednota. Obnova vjere u te vrednote je strateški cilj svih onih koji poštuju državu BiH.

Samo slobodan čovjek, građanin, svojom unutrašnjom energijom može doći do te vjere. Ali BiH još nema državnih garancija za svoju slobodu. Gdje postoji strah nema slobode. Gdje se ne može govoriti svojim maternjim jezikom nema demokratije, ljudskih prava i sloboda. Dok se BiH progoni zbog svojih vrednota, dok BiH još traga za istinom i pravdom, dok BiH još broji svoje mrtve i traži nestale u znak poštovanja prema svima onima koji su prepoznali značaj nezavisnosti i suvereniteta države i dali svoj glas za nezavisnost i budućnost, dužni smo graditi demokratsku, jedinstvenu državu BiH, dužni smo obilježavati Dan nezavisnosti, dužni smo se boriti protiv stratega i ideologija zla, protiv udružene antibosanske koalicije koja djeluje ne samo u matici, već i u dijaspori, posebno u sjevernoameričkoj dijaspori.


Dužni smo vratiti državu i politički sistem u legalno stanje koje je poremećeno agresijom i genocidom. To je naš strateški cilj i on je najteži zadatak koji stoji pred nama. Ovo je pravni i politički zahtjev i on se rješava u okviru prava i politike. Politika samo može biti pomoć pravu, ali ne smije ga totalno odrediti ili devalvirati. Pravni sistem BiH tokom agresije i genocida je nezakonito odstranjen i suspendiran. Nametnuto je ratnim sredstvima novo stanje u kojem je država podijeljena na dva entiteta. To je osnov ilegalnog stanja u kojem živimo od 1995. godine. Stanje je po svome sadržaju apsolutno antibosanskohercegovačko. Ovim je procesom Republika BiH i cjelokupna država je dovedena u ilegalno stanje.

‘Srpsko-hrvatski pakt’ je otpočeo vojni napad na nenaoružanu i opkoljenu RBiH kao članicu Ujedinjenih nacija, čime nije ratovao samo protiv te države, nego i protiv Internacionalnog pravnog poretka, protiv Povelje Ujedinjenih nacija i njoj pridruženih konvencija – ustvari, ratovao je protiv cijelog svjetskog pravnog sistema. Umjesto da Internacionalna zajednica tu dvodržavnu agresiju spriječi, prema svojim vlastitim zakonima – naročito prema Povelji UN pridruženoj Konvenciji o sprječavanju i kažnjavanju zločina genocida – ona je sve to tolerirala, pa i pomagala, te agresiju i ratne zločine i zločin genocida nagradila, a i dalje nagrađuje, u čemu učestvuju i domaći politički lideri na vlasti, iz raznih nemoralnih, nelegitimnih i nelegalnih razloga. Glavna dugoročna nagrada agresorskom ‘Srpsko-hrvatskom paktu’ odn. njegovim članicama, Republici Srbiji i Republici Hrvatskoj, za niz raznih zločina protiv RBiH i protiv Internacionalnog pravnog poretka, je dana nelegalnim Dejtonskim ugovorom, naročito njegovim Aneksom 4 (ustavom).

‘Srpsko-hrvatski pakt’ je vojno napao, te u periodu 1992-1995 pobio, ranio, silovao, na jezive načine terorizirao, pljačkao i protjerao preko dva miliona građana RBiH iz njihovih domova – i to ciljano uglavnom građane, Bosance i Hercegovce, iz bošnjačkog naroda, koji je sačinjavao 44% stanovništva RBiH, a nad kojim je Pakt izvršio genocid, koji je njegovoj srpskoj komponenti dokazan i presuđen. Uz to, ‘Srpsko-hrvatski pakt’ je izvršio niz ratnih zločina, koji su objema stranama Pakta, i srpskoj i hrvatskoj, na Internacionalnom krivičnom sudu za bivšu Jugoslaviju (Tribunalu) u Hagu, u nizu pojedinačnih slučajeva dokazani i presuđeni.
 

Agresorske države, Srbija i Hrvatska, su svoje glavne ratne ciljeve, nažalost, postigle, što je suština Dejtonskog ugovora iz novembra 1995., a naročito njegovog Aneksa 4, kojim je RBiH suspendirana da bi bila postupno, kompletno i nepovratno ukinuta u ‘Dejtonskom procesu’ koji traje proteklih godina – a prema kojemu će, ako bude doveden do kraja (a za što insistiram da se spriječi!), ‘Srpsko-hrvatski pakt’ biti nagrađen Republikom srpskom na pola teritorije Bosne i Hercegovine, i nestabilnom Federacijom BiH od 10 mini-država, kantona, pod ucjenom srpsko-hrvatske politike i prakse koje su zarobile preostale građane RBih u nekoliko enklava, pod maltretiranjem, ucjenom, okupacijom i iscrpljivanjem koje provode Srbija,  Hrvatska i njihovi surogati u BiH. 

Građani RBiH u sjevernoameričkoj dijaspori poštuju Povelju Ujedinjenih nacija, Konvenciju o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, Evropsku konvenciju za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, Evropsku Povelju o lokalnoj samoupravi – kao i pravosnažne presude Internacionalnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju i Presudu Internacionalnog suda pravde od 26. februara 2007. godine u slučaju parnice BiH protiv Srbije i Crne Gore, kojom je presuđeno: „Da je Srbija prekršila obavezu da spriječi genocid na što je bila obavezna na osnovu Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, koji se odnosi na genocid počinjen u Srebrenici u julu 1995. godine, Sud je utvrdio da su genocid počinile vlasti i institucije tkz. “Republike srpske” posebno Vojska i Policija tzv.”Republike srpske” i da je Srbija imala obavezu da spriječi genocid“.

Poštujemo navedene povelje, konvencije, institucije i presude, i tražmo njihovu primjenu u obrani svoje države i svojih života, sigurnosti i prosperiteta u budućnosti – te zato pitamo Generalnog sekretara Ujedinjenih nacija, i sve relevantne faktore u vrhu u BiH i svijetu zašto izbjegavaju i onemogućava izvršenje te Presude, po Internacionalnom pravu. RBiH hitno i bezuvjetno treba izvršenje te Presude u cilju izlaska iz svoje nelegitimne i nelegalne suspenzije kojom su država i njeni građani zarobljeni  u agoniji nastaloj nagrađivanjem ‘Srpsko-hrvatskog pakta’ ne samo zlim dejtonskim ustrojem, nego i post-dejtonskim produžavanjem agresije, ucjene i genocida, putem ukidanja RBiH i uspostavljanja dejtonske tvorevine Republike srpske, srpske nacističke države, i putem ostalih načina uživanja zločinaca u plodovima zločina, kojima je Internacionalni sud pravde presudio, a što je u pojedinačnim slučajevima učinio i Tribunal.


Izvršenje Presude Internacionalnog suda pravde kao i primjena presuda Tribunala je dug prema bosanskohercegovačkoj državi, njenim narodima i i građanima, a posebno prema preživjelim žrtvama vojne agresije i genocida.
 Pitanje izvršenja ovih presuda je ujedno i pitanje budućnosti Republike Bosne i Hercegovine i sudbine svih njenih građana.

Presude Tribunala i Presuda Internacionalnog suda pravde su nadređene svim ustavnim aranžmanima, uključujući i Dejtonski ustav BiH iz Aneksa 4, koji je nametnut žrtvama agresije i genocida, a koji je pridružen Dejtonskom mirovnom sporazumu bez ikakvog utemeljenja u ustavnom i Internacionalnom pravu. 

Nauka ne smije dopustiti da se historijske činjenice o agresiji i genocidu potisnu. Ne može se agresijom i genocidom pola BiH pretvoriti u “srpsku zemlju“ i administrativnom entitetu dati ime „republika srpska“, a oduzeti prefiks Republika državi BiH. Tu se pokušava nametnuti stanje agresijom i genocidom dostignuto i na internacionalnoj konferenciji podmetnuto kao prihvatljivo i kao realnost koju moramo prihvatiti. Ne može se ratnim sredstvim BiH podijeliti i da to bude pravno prihvatljivo, jer je zločinom nametnuto. Dakle, velikosrpski i velikohrvatski projekti moraju biti sankcionirani, kao i oni koji su ih izvršavali na privremeno okupiranoj teritoriji Republike BiH. Uz sve to, velikosrbi i velikohrvati pokušavaju i dalje disciplinirati Bošnjake i prisiliti ih da prihvate i poštuju „realnosti“ koje su stvorene genocidom i agresijom. Iza ovih procesa je vidljiv antibosanskohercegovački i posebno antibošnjački „stav“ kojim se Bošnjaci dijele, dovode u zablude, optužuju jedni druge, upadaju u bespotrebne svađe. Ne smijemo i nećemo pristati na to da se agresijom i genocidom može praviti država i da se onda to prizna kao realno stanje.

Dvadeset tri godine od potpisivanja Dejtonskog sporazuma proces reintegracije bh. države i društva nazaduje,  i unutrašnje podjele napreduju, obnovlja se kontekst političkog mišljenja koji je doveo do agresije na BiH i do svih, uključujući i genocid počinjen nad Bošnjacima.

Danas ne postoji funkcija bosanske države u političkom životu i programima političkih stranaka. Ne vidi se pokušaj da se definira put reintegracije BiH, bosanski patriotizm je sveden na dijasporu, nema jedinstvne bosanske politike prema susjedima i svijetu. Iz BiH prema svijetu se projiciraju tri različite politike.

U BiH se jasno projiciraju odnosi prema dvije susjedne zemlje, Srbiji i Hrvatskoj. Lideri tkz.„Herceg-Bosne” i Republike Srpske svojim antibosanskim politikama projiciraju opasne, antibosanske političke saveze na štetu države BiH i posebno Bošnjaka. Sve se to formalno utemeljuje na Dejtonskom sporazumu. U BiH se time počiniocima zločina daje ustavnopravna moć, što je u suprotnosti sa pravosnažnim presudama međunarodnog suda kao najviše pravne institucije koji je definirao odnos i Srba i Hrvata kao udruženi zločinački poduhvat od kojih je onaj srpski izveden i putem genocida, a ne samo masovnog progona i ubijanja stanovništva.

Bosanskohercegovačka, posebno bošnjačka politika ne može zaokružiti vlastito političko mišljenje bez koncepta o bosanskohercegovačkim, posebno bošnjačkim građanima u dijaspori. S njima se mora ostvariti kontakt na razini državnih institucija. Tek će ozbiljna institucionalna saradnja otvoriti prostor za intelektualne aranžmane vrhunskih ljudi iz dijaspore. Bosanskohercegovačka posebno bošnjačka politika mora uvažiti ovaj potencijal. Dijaspora ne može zamijeniti rad građana u BiH, ali može značajno doprinijeti kvalitetu i brzini neophodnih promjena u bosanskohercegovačkoj državi i društvu i suprostaviti se antibosanskohercegovačkoj politici i strategiji.

Oni koji poštuju jedinstvenu, suverenu, nezavisnu, demokratsku BiH, oni koji priznaju historijske rezultate referenduma iz 1992. godine, oni koji priznaju naučno verificiranu činjenicu da je BiH priznata tada kao nezavisna država, treba da se osjećaju počastvovano zbog historijske činjenice da pripadaju generaciji utemeljitelja nezavisne države BiH. Ostale koji rečeno negiraju nećemo moliti, već poručiti Dan nezavisnosti je bio jeste i vječno će ostati simbol bosanskohercegovačkog državnog i društvenog trajanja i uzdizanja. Slavili ga ili ne BiH je nezavisna država koja kao takva postoji.

28. februara 1995. godine Skupština RBiH u Sarajevu donijela je odluku kojom je 1. mart proglašen Danom Nezavisnosti BiH.

Iskreno od srca, želimo Vam sretan Dan nezavisnosti BiH!

Vijesti: